رُزتــــــا...

من فکر میکنم اگر آدم بداند و با اطمینان قلبی بداند که چه چیزهایی را باید به دیگری بگوید، زمان درست را هم پیدا می‌کند.
تردید در مورد زمان گفتن یا مطرح کردن یک مسئله با دیگری، از تردید بزرگتر و مهم‌تری ناشی میشود؛ اینکه اصلا مطمئن نیستم باید بگویم یا نه...
مطمئن نیستم آمادگی اش را دارم و آمادگی‌اش را دارد یا نه.
یعنی مسئله‌ی زمان، واقعا مسئله‌ی قابل حلی به نظر می‌رسد اگر من به فهم درستی از تجربه‌‌ام رسیده باشم.
برای همین وقتی با این پرسش که «نمیدانم کی بگویم» مواجه میشوم، سراغ آن صورت مسئله‌‌های پنهان می‌روم، اینکه «مطمئنی که آمادگی اش را داری؟ این همان چیزی است که تصمیم داری بگویی؟ به اثری که این گفتن می‌تواند روی دیگری بگذارد، فکر می‌کنی و این تو را درگیر میکند؟ »